Halik

Halik

Napagtanto mo na ba minsan sa isang gabi ng iyong pagmumuni-muni kung ano ang halik sa buhay mo?. Ako hindi. Rekwes lang itong masterpiece na to ng aking nililigawan. Magsualt daw ako tungkol sa halik. Ewan ko kung nakainom sya ng gaas nung mga panahong yon pero napaisip na rin ako at eto nga, nakakulong ako ngayon sa aking silid para makagawa ng artikulo na magiging pambato( entry, hindi bato- rock) ko sa Nobel Peace Prize.

Naalala ko nung una akong makahalik at mahalikan. Akala ko mabubuntis yong babae. Ewan ko kung sinong praning ang nagpauso na pag hinalikan mo ang babae eh mabubuntis. Balik sa kwento. Halos gabi-gabi akong dinalaw ng pangamba na baka nga mabuntis yong hinalikan ko. Kaso nawala ang pangambang yon ng manood ng bold ang tatay ko kasama ang mga kapitbahay namin na um, natuyot na. Kitang-kita ng mga mata ko( na kunwari’y naglalaro ako ng gameboy) ang mga pangyayari. Ganito un, pumasok sa kwarto yong lalake tapos nilapitan yong babae tpos @&*!!@^%.....!!!!... Ganun. Kung di mo gets eh humihingi ako ng tawad. Pang Nobel Peace Prize kasi ito.

Balik sa halik. May mga halik na hindi pangkaraniwan. Beso-beso ang tawag kung umpugan ng pisngi ang trip mo. Ito ay ginagawa ng mga magkakakilala o ginagawa sa mga social gatherings tulad ng Pistang Patay at Mahal na Araw. Nung una akong makipagbeso-beso, halik talaga sa pingi ang ginawa ko. Di naman nagalit yong babae kaya inulit ko. Kaya ayon, ang sambit “bastos!”. Moral lesson- wag makipagbeso- beso ng dalawang ulit.

Meron ding tinatawag na nakaw na halik. Ito ang uso nung high school ako. Yong mga kaibigan ko ang nagpakalat nito. Ang modus operandi- may ipapakitang puno ng niyog ang mga kaibigan ko( di ko alam kung bakit niyog ang paborito naming ipakita, nagtataka talaga ako hanggang ngayon). Pag tumingin yong babae, hahalik sabay takbo ang may pakana. Kiss and run ang tawag namin dito. Pero kalaunan, nalaos din ito dahil sa ang kaya na lang naming bolahin eh pitong buwang gulang na bata. Kaya umisip kami ng paraan. Ang naisip ko- magpakasenti. Kunwari’y pasan ko ang daigdig at kailangan ko ng matinding kalinga. Naging epektibo kaso nalaos din kalaunan. Hanggang sa tumalikod na kami sa masamang gawain.

Sa ngayon may nahalikan ako.Ewan ko pero unang beses ko talagang pumikit. Peksman. Nakaramdam ako ng lamig, respeto at ano ba un, um, yong parang kumukutitap ang iyong paligid. Basta ganun. Eto yata yong narinig ko minsan sa pelikula- halik na may sipa. Ewan kung matindi lang ang pangangailangan sa halik nung nagsabi nun pero sa tingin ko eh totoo naman.

Patulog na ako habang sinusulat ito matapos namnamin ang halik na iyon. Siguro sa likod ng halik ay may nakatagong mensahe para ngumiti at magmukhang kamukha ng smiley logo ang isang tao. Napapangisi ako ngayon. Siguro ay gumagana na ang gayuma ng halik. Iba talaga pag may mahal. Iba ang halik ng pagmamahal.

Pagbabasa…

Pagbabasa…

“ Hindi ako kailanman bibili ng dyaryo unless sinabi ng instrurctor ko…”. Wag mo nang isipin kung sinong artista o pulitiko ang nagsabi nyan. Uunahan na kita, ka-boardmate ko ang nagsabi nyan nung makita nya akong bumili ng dyaryo( hindi yong paborito mong bastos na tabloid!). Baka kasi mapraning ka sa kakaisip at maging dahilan pa para mag-amok ka at magpalaganap ng kudeta. Pabiro ang pagkakasabi ng ka-boardmate ko na yon pero pumukol pa rin sakin ang kanyang mensahe. Nagkaroon ng peklat, lumabas bilang tattoo, at umusbong bilang sebo sa aking kaisipan.

Oo nga naman, malaking kasalanan na ata ngayon ang mapalagpas ang mga teleserye sa T.V. o di kaya’y masulyapan ang mga taong ikinulong sa isang bahay at ginawang utusan ng isang boses dahil lamang sa nagbabasa ka ng El Filibusterismo at Bible. Hindi nga naman makatwiran ngayon na nagbabasa ka ng opinyon ng mga kabataan at mga bagong trends sa paggamot sa may sakit samantalang nasa noontime show na pala ang paborito mong artista suot ang kanyang Purefoods shoes, Mang Tomas make-up at Mang Inasal shades sabay hello kay Ning- Ning, Kat-Kat, Pot-Pot, at Ting-Ting.

Masarap na libangan ang pagbabasa, libre pa. Walang bookstore samin nung bata pa ako kaya pag nagpapagupit ako eh kumukuha ako ng magasin at nagbabasa habang nag-aantay na magupitan ako. Minsan nagpapahuli ako pag nagustuhan ko yong binabasa ko. Paborito kong basahin eh yong section patungkol sa mga pagkain. Bukod kasi sa makulay eh magaganda pa ang mga chef. Kaya gusting-gusto ko pag nagpapagupit ako. Kaso kalaunan eh nawala na ang mga magasin na yon. Ewan ko kung nanenok o pinanggatong na.

Ugali ko talaga ang magbasa. Nung nasa Baguio ako eh madalas akong sitahin ng guard na pinangalanan kong Max Alvarado dahil sa hindi sya nagsusuklay at kasinghaba ng paa nya ang bigote nya. Malugod naman akong sumusunod pag pinagbabawalan nya ako dahil sa nakikita ko sa mga mata nya na kaya nyang gawing bulalo ang bahay nyo pag nagalit sya. Wala naman akong kahilig-hilig magpunta sa library dahil sa tatlong rason. Una, nakakaantok. Pangalawa, bawal mag-ingay kahit na sobrang nakakatawa o nakakadiri na ang binabasa mo. Pangatlo, wala pa akong nakitang librarian na hindi nangangain ng tao. Parang pag nakita mo sila eh kulang na lang eh sabihin nila na “ may cancer ako, ginahasa ang anak ko at ang asawa ko ay may kalaguyo”.

Ang pagbabasa ay isang napakasagradong gawain. Hindi dapat kailanman itapon ang kasarinlan sa paggamit nito. Binigyan tayo ng biyaya ng Maykapal para makita ang opinyon ng iba sa lahat ng aspeto sa pagbabasa, panonood at pakikinig man. Hindi dapat ipawalang bahala ang pagbabasa dahil sa nakakaubos ito ng respeto sa sarili sapagkat nagiging mangmang ka sa ilalim ng iyong pagkatao. Parang pagkain din ang pagbabasa- kailangan mo ng tubig para di ka mabulunan.
hasEML = false;

Pasukan… Tinginan..

Pasukan… Tinginan..

Pasukan na pala ng mga estudyante ngayon. Panahon ng paghubog, pag-organisa ng mga pangarap at pagharap sa hamon ng buhay eskwela. Nakakalungkot minsang isipin na may mga estudyanteng parang bibili lang ng taho kung pumasok sa eskwelahan dahil sa parating absent o kung present man eh iniisip na ang mga gagawin pagkatapos ng klase. Siguro kung maiisip lang ng mga estudyante na napakaimportante ng pagpasok sa apat na sulok ng paaralan eh magiging maganda ang pasok ng pera. Isipin mo, dalawang dekada ka lang mag-aaral( kabilang na ang mga panahon na bumagsak ka, nakirambol, kumain ng lugaw, naglaro ng holen, nagsunog ng tanso at nagpasabog ng kwitis) eh ang kapalit naman eh mas malinaw na bukas. Kesa naman masayang ang walong dekada ng buhay mo sa wala dahil sa hindi ka nagseryoso sa pag-aaral at hindi nagpass ng essays patungkol sa “ What you did last summer?” at “ Why I love my parents?”. Kung maiisip lang sana ng mga estudyante eh magiging maganda talaga ang pasok ng pera.

Naalala ko nung unang salta ko sa kolehiyo. Nasa unang row ako ng upuan. Ewan ko kung namamaligno lang ako nung nga panahong yon pero walang gustong tumabi sakin. Tatlong araw nang nakalipas eh ayaw talaga nilang makiupo sakin. Kaya nug pagkatapos ng klase eh tinawagan ko ang ate ko. Sabi ko “ Ate bat ganun, 3 days na eh alang tumatabi sakin!?”. Ang sambit ng magiting kong kapatid “ Baka abnormal ka!?”. Binabaan ko sya ng telepono. Napaupo ako sa may sulok, malapit sa c.r.. Napagkamalan pa akong mamboboso. Katwiran ko naman eh nagsesenti lang. Ewan ko kung napaniwala ko sila. Hanggang sa lapitan ako ni Carla ( ang magiting kong kaibigan na bigla na lang nawala hanggang sa ngayon pagkatapos naming mag-usap sa library). Sabi nya “ Mag-isa ka lang?”. Ang sabi ko “ Oo eh”, sabay halik. Pero pauso ko lang yon. Doon ko nalaman sa kanya na kaya pala walang gustong tumabi sakin eh artistahin ako. Pauso ko ulit yon. Suplado raw kasi yong pagmumukha ko. Yon ang first impression nila sakin. Natawa ako. Ang buong akala ko eh asiwa sila sakin kasi ako ang pinakagwapo sa mga lalake. Pauso na naman. Ang totoo, ang alam ko eh kaya ala talagang lumalapit sakin eh stranger ako, taga Mars, at kumakain ng itlog na pula sabay sawsaw sa patis. Umalis rin sya pagkatapos nun. Pero masaya ako kasi nalaman ko na ang dahilan at hindi ko na kailangan pang pumunta sa Imbestigador o sa Kapuso Foundation para malinawan ako. Kaya kinabukasan, todo ngisi ako sa mga kaklase ko na parang kumakandidato.

First impressions last. Nabiktima ako nyan at sa panong paraan eh ulitin mo ulit ang pagbabasa sa itaas. Sa ibang aspeto eh totoo ang kasabihang ito. Pero para sakin , nasa desisyon na yan ng tao patungkol sa kung gusto mong manatili ang ganoong mga pananaw sa kanyang pagkatao. Tunggalian ng kaisipan, desisyon at pangyayari. Nag-ekspirimento ako minsan patungkol sa kasabihang ito. Nung may bago pa akong ka-roommate, imahe ng isang suplado at aktibista ang ipinakita ko. Ayon, pagkatapos ng dalawang lingo eh nag-alsabalutan na. Minsan maganda ang manghusga pero mas maganda kung pumasok ka mismo sa pagkatao ng taong yon.

Ang kanal

Ang kanal… Bow!

Limang buwan na rin ang nakalipas buhat nung huling uwi ko samin. Kailangang umuwi dahil tapos na ang semester. Sayang ang ilalagi ko dito sa Baguio dahil sa pagmamasid ko sa aking sarili, ay ilang araw na rin akong nagbibilang ng tupa dito sa apat na sulok ng kwarto ko. Next stop: babaan ng bus. Sinabihan ko ang kapatid ko na sunduin nya ako at maluwalhati naman syang tumugon. Ang sesti, hindi ko naisip na matino syang kausap ng mga oras na yun o nakakain ng maraming vetsin dahilan upang magwala ang isip at kumain ng sipit ng sampayan. Nung dumating na ako sa babaan, nakita ko ang tatay ko… nakabisikleta. Ayos! Nagmukha akong tatakbong kagawad ng barangay ng mga oras na yun. Tinginan sakin ang nga tao na parang bang may sinusuring malaking libag saking katawan. Pero maluwalhati naman ako na nakarating samin.

Ewan ko ba kasi pag sa probinsya, parang ang ikli ng buhay ngunit mayaman sa kwento at imahinasyon ang mga tao. Halimbawa: “ Uy mare kumusta na ang pagdidilig mo ng halaman kahapon, masaya ba?”, “ Uy pare ba’t nga pala nawala ang kinain mong kakanin kanina, siguro kinuha ng multo”?. Mga tipikal na aspeto ng buhay ang nakapaloob sa kanila araw-araw. Aakalain mo na ito na ang sagot sa global warming.

Pagdating ko samin, wala pa rin nagbago maliban na lang sa pagtanda ng lugar at pag-iwan ng panahon. Napansin ko ang kanal samin. Humupa na ang tubig na dumadaloy dito, napuno na ng basura ang minsang daanan patungo sa kalininsan. Bakas sa kanal ang isang pangarap na minsa’y iginuhit ng semento sa kanila pero ngayon ay nagmukha na itong nitso na para kumintab ulit ay kailangan pinturahan.

Di matanggal ang kalungkutan sa isip ko nung nga panahong yun. Ba’t ba may mga bagay na dapat mawalan ng silbi para lang sa kaligayahan ng iba… Gaya ngayon, na ang pinagsasabi ko dito ay tungkol sa kanal… Marahil ay nasayang ang ilang minuto ng buhay mo kakabasa nito samantalang nasusunog na pala ang sinaing mo o di kaya’y nawalan na ng tubig ang nilulto mong sinigang.. Pero naasar ka man sa sinabi ko o hindi, nakornihan ka man o nasuka, nangayayat ka man o napundi ang mata, ang importante naapektuhan ka sa sinabi ko.

Masarap ngunit malungkot harapin ang katotohan na ang pagliban sa isang tungkulin ay may epekto sa iniwanan mo. Makakabalik ka sa lugar ngunit hindi mo na maibabalik ang panahon. Sa palagay ko kaya tayo binigyan ng pagakakataong bumalik sa lugar ay upang magmasid at mamulat sa kung ano man ang makikita natin. Ikaw, napagtanto mo na ba kung bakit meron pa ring puno ng niyog sa lugar nyo na sa kabila ng pagtubo ng madaming tagyawat sa mukha mo ay andun pa rin?. Sana malaman mo at sana wag makahalata ang mga mambabasa na hindi ito pauso.

A feminine product of peculiarity

A feminine product of peculiarity

She is strong, vague, nimble and soul boosting. She is my girl.

I’ve known her for 4 years now but our love story just started last month. She is Hazelle. A feminine product of peculiarity. She was my classmate during my 3rd and 4th year in Nursing. During the 1st semester of my 3rd year, I often see her staring at the window of our classroom. As if something peculiar like Batman becoming a postman or a nuclear missile is fast approaching to us. When our teacher calls her, she stands, gives her answer and that’s it. Back to reality. Staring. Fifteen minutes gone by, still staring. I never dare to approach her for I have also my own world. Besides having a 3 hour class 4:30-7:30 in the evening seems like running in a labyrinth of insanity. More often, whenever I felt my eyelids is going to drop, I look at her, visualizing a girl trapped in a maze where demons and angels collide yelling puh-leeze let me out of here!.

Things changed when we became group mates in our hospital duty. Me, an alien in that group without knowing what the hell they are doing or who are these people I’m dealing with. Same with her, a prodigal girl seeking nothing, summoning no one. The first day of our hospital duty came. It was in Abatan, a place somewhere in Benguet. It is a 1 ½ hour ride from Baguio . While on the road, I’m already planning to find an internet café in case I will fell a withdrawal syndrome. I look at her more often. Again, she stares at the window of the van. No response. Flat affect. I said to myself “Kawerdo talaga”.

When we reached the place, the group couldn’t decide on what room to take for the rest of our stay. Me, I just want to get out of there. She, every now and then looking at the place as if she is surveying something. After a long discussion, the group finally decided to take the house 50 pesos much expensive than the other in terms of rent. Hazelle and I were assigned with the cooking.Hazelle cooked tinola. The first words coming from her mouth after a long silence was “ Kakilala mo ba sila”. I said” Hindi eh, alien ako dito”. She then retorted” Pareho pala tayo”.

That conversation opened tunnels for exchanging of ideas, beliefs, norms and relationships. I’ve discovered that she recently broke up with her boyfriend after he caught him having an affair. Those conversations were filled with hatred, false pretence and shame. But she never cried during the course of our tsikahan nor felt sorry. Instead, she laughs and drives the conversation into greater bounds. I got to know her better. She is Hazelle. And I can now barely see her in my life. I ask her why she keeps on staring at the window of our classroom. She said “ Wala lang, gusto ko lang mag-isip ng kung ano”. Ah, that preceded my sanity over being judgmental. I told her “ Kala ko siraulo ka”.

Days, weeks and years have passed. That simple conversation leads me into the core of her life. She introduced herself as a woman of power. I had proven that a countless times especially when a never ending, deceiving and vague word appears- love. She often curses me for being so ridiculous and narrow minded when it comes to love. Whenever she encounters problems, she cries for at least a minute (30sec. was the fastest!). And then, she will ask me to take a walk. Then she opens a topic out of the sun encouraging even the nerves in your brain to ooze a liquid of laughter. She is Hazelle and she was still the best feminine product of peculiarity for me. And what about her ex-boyfriend? Well, believe it or not, there apartments are 5 meters away from each other. Adding to the fact that the girl of her ex-boyfriend lives there. What a scenario! I can’t imagine how on mother earth’s name did she endured the pains that keeps on puncturing her heart over the years. You wake up in the morning, seeing those two idiots holding hands and kissing. And in the night, you hear their laughter not to mention the two of them making love and you hear all the moans and crazy conversations. I asked her how on earth she was able to endure it. She said” Hayaan mo sila basta walang pakialamanan”.

She is Hazelle. She stands firm and divine.

Graduation came. I should now converge myself into traveling the path towards my goal. So is she. She took the board exams for Nurses. Meanwhile, I choose to teach in high school and at the same time writing in a local newspaper in or town halting my attempt to take the Nursing board examination. During that time, we communicated by texting and calling. When the result of the board exam came, her name was the one I first looked for over the internet .She passed the board. What a girl. A feminine product of peculiarity.

Things turned a little strange for me. I felt a sense of abnormality over my feelings to her. My day is complete if she calls or text me asking if I’m ok or what’s with the face today? She calls just to say that she and her niece are going to take a bath. So much for a nonsense talk but my heart beats and I’m with the clouds of joy every time she calls or text. It even came to a point where I personally go to Baguio all the way from Bataan ( my work is in there) just to see her.

One evening while we were talking about the film we’ve watched, she closed my eyes and kissed me in the lips. I felt like being kiss by a mystical force able to mend even the shattered glasses of time. It was good, soft, and static. I asked her why. She said” Yon ang nararamdaman ko eh”. An infinite number of stars suddenly protrude to my face. Was this a dream? Insanity? A joke? A portion of yari ka! In Bitoy’s Funniest Videos? But hell no. This is real. She loves me. The feminine product of peculiarity is in love with me.

The weird things are yet to be revealed. We have no monthsarry dates, no theme songs, and no favorite foods whatsoever. Only a motto- s**t happens!. Taking another step on the ladder of our story, she told me of things I had never expected to have had happened. She exploded. Ruptured. She voice out that she suffered so many dreadful nights, scorching her soul especially seeing those two idiots together. She cries when people are not around ( she even cried in the hospital hiding herself out of the curtains). She confessed about her views in expectations, fear, distractions, goals and sensitivity. I found a different Hazelle. This was the true Hazelle.

A feminine product of peculiarity yet vulnerable to the plagues of time. Upon hearing those unfortunate events that seemed too long been concealed, I begun to love her far more better that before. Hazelle is standing up but not alone. Someday I’ll make a bridge for her that would lead to her goals in life. I will remain below to catch her if she falls. But I know she won’t. She is strong, vague, nimble and soul boosting and most especially, she is with me.

Today is our monthsarry. And tomorrow. And the day after tomorrow. It was so weird that I usually smile in my class. People seemed to have known the core of their existence. But we have so much to learn. We have so much to shout for. Hazelle signifies the many faces of times. People who were stuck in a petrified portrait of expectations. People whom their weaknesses have no place in their environment. People who were denied of freedom. I will make Hazelle the Hazelle of her choice. I know I can. And I’m starting it now.